جستجو در:
| در این مقاله، مفهوم شادمانی آیینی در ایران بهعنوان یکی از وجوه مهم فرهنگ شادمانی نزد کودکان ایرانی بررسی شده و ویژگیها، کارکردها و زمینههای فرهنگی و اجتماعی شکلگیری این فرهنگ در میان آنان مورد بحث و تحلیل قرار گرفته است. شادمانی در مقام پدیدهای فرهنگی و اجتماعی، افزون بر ابعاد عاطفی و روانشناختی، از ظرفیتهای مهمی در بازتولید پیوندهای اجتماعی، انتقال میراث فرهنگی ناملموس، تقویت حس تعلق و شکلگیری تجربههای جمعی کودکان برخوردار است. بدین منظور، ابتدا با مروری بر مفهوم فرهنگ شادمانی در ادبیات انسانشناسی و تبیین نسبت میان شادمانی، آیین و فرهنگ کودکی، به بررسی جلوههای شادمانی آیینی در آیینهایی چون گرهگشا، هومبابا و شالاندازی پرداخته شده است. این آیینها، از طریق مشارکت جمعی، بازی، تعامل اجتماعی و تجربههای حسی و عاطفی، زمینهای برای حضور فعال کودکان در حیات فرهنگی جامعه فراهم میآورند. همچنین، آیینهای گذار بهعنوان یکی از اشکال کلیدی شادمانی آیینی در فرهنگ کودکی معرفی و تحلیل شدهاند و نقش آنها در تجربه مراحل مختلف زندگی و شکلگیری هویت فردی و اجتماعی کودکان مورد توجه قرار گرفته است. در ادامه، با تمرکز بر نسبت میان شادمانی آیینی و حوزه و فضای عمومی، دو نمونه از فضاهای عمومی فرهنگی، یعنی باغ کتاب و نوروزگاه، بررسی شدهاند تا ظرفیتهای این فضاها در تقویت فرهنگ شادمانی و گسترش مشارکت فرهنگی کودکان تبیین شود. بر اساس یافتههای این مقاله، شادمانی آیینی را میتوان یکی از منابع مهم فرهنگی در ارتقای کیفیت زندگی کودکان، تقویت همبستگی اجتماعی و تداوم بیننسلی میراث فرهنگی دانست. از این منظر، تقویت شادمانی آیینی کودکان در حوزه و فضای عمومی مستلزم سیاستگذاریهای نوین فرهنگی، توجه به ظرفیتهای آیینهای ایرانی، فراهمآوردن فضاهای مناسب برای مشارکت فعال کودکان و بهرسمیتشناختن حق آنان در برخورداری از تجربههای جمعی شادمانه است. |
| بازنشر اطلاعات | |
|
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |